Sonnie Bihari is 61 jaar oud. Ze woont al meer dan twintig jaar in Bergschenhoek. Ze is moeder, inmiddels ook oma, en lijsttrekker voor GroenLinks-PvdA in Lansingerland. Veel inwoners kennen haar als de drijvende kracht achter het Diwali-feest in de gemeente – een feest van licht, verbondenheid en saamhorigheid.
In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen spreken we alle lijstrekkers in een nieuw programma: Gespreksstof. In dit één-op-één programma worden de lijsttrekkers van Lansingerland geïnterviewd op de bank in een persoonlijke setting. Dit keer staan niet hun partijprogramma’s of politieke standpunten centraal, maar zijn we nieuwsgieriger naar de mens achter de politicus.
Sonnie groeide op net buiten de hoofdstad Paramaribo, midden in de natuur. Oerwoud achter het huis, een zelfgebouwd houten woning van haar ouders, een gemeenschap waarin mensen naar elkaar omkeken. Het leven was eenvoudig, maar rijk aan liefde en verbondenheid. “Je deed het met elkaar,” typeert ze die tijd.
In 1973 overleed haar vader. Kort daarna vertrok haar moeder met zeven van de negen kinderen naar Nederland. Sonnie was zes jaar oud. De overgang was groot zegt ze: van tropische warmte naar een koude septembermaand in een land van beton en binnen leven. Waar ze in Suriname altijd buiten speelde, moest ze hier wennen aan een ander ritme, andere scholen, een andere taal.
Omdat ze nog niet goed Nederlands sprak, werd ze een klas teruggezet. Maar ze hield van leren en werkte zich omhoog. Ze begon op het gymnasium, maar door vele verhuizingen – in totaal verhuisde ze 23 keer – en culturele verwachtingen maakte het gymnasium uiteindelijk niet af. Ze koos er daarna bewust voor om in ieder geval een diploma te halen waarmee ze zelfstandig kon zijn. Met haar mavodiploma op zak wist ze: wat er ook gebeurt, ik kan op eigen benen staan.
Die zelfstandigheid blijft een rode draad in haar leven. In haar huwelijk koos ze voor een combinatie van zorgen en werken. Niet het traditionele rolpatroon, maar een gedeelde verantwoordelijkheid. Toen het werk van haar man richting Bleiswijk verschoof, kwamen ze in Bergschenhoek terecht. Daar, in 2003, kochten ze een huis. “Als ik Bergschenhoek binnenrijd, denk ik: ik ben thuis.”, zegt ze met een brede glimlach.
Dat thuisgevoel zit voor haar in het groen van Lansingerland, het dorpse karakter en het contact met buren. Kinderen die door de straat fietsen, een praatje in de voortuin – het herinnert haar aan de gemeenschapszin van haar jeugd.
Professioneel begeleidt ze mensen vanuit haar eigen praktijk in mindfulness en compassie. Ze noemt zichzelf geen coach, maar iemand die “een stukje meeloopt”. Mindfulness gaat over aandacht, compassie over het hart en leven zonder oordeel. Waarden die ze ook in de politiek probeert uit te dragen: minder hardheid, meer menselijkheid.
In 2021 stapte ze de lokale politiek in. Niet uit ambitie om carrière te maken, maar vanuit betrokkenheid. Ze volgde al jaren de politiek, zowel in Nederland als in Suriname, en dacht vaak: als je vindt dat het anders moet, moet je zelf opstaan. Haar motivatie is persoonlijk. Ze kent armoede van dichtbij. Ze weet wat het betekent als een ouder afhankelijk is van een uitkering, wat dat doet met een gezin, met een kind. Die ervaring draag je een leven lang mee.
Daarom zet ze zich in voor kansengelijkheid, armoedebestrijding en rechtvaardigheid. Maar voor haar begint alles bij één basisvoorwaarde: een dak boven je hoofd. Betaalbaar en duurzaam wonen ziet ze als fundament voor bestaanszekerheid. Pas als je veilig woont, kun je bouwen aan je toekomst, werken, je kinderen perspectief geven.
Sonnie Bihari is gevormd door twee werelden: het Surinaamse platteland en het Nederlandse polderlandschap. Door verlies en veerkracht, door cultuur en verandering. Wat ze van huis uit meekreeg, draagt ze nog elke dag met zich mee: niet klagen, maar doen. En wat je ook hebt of niet hebt – je hebt altijd iets te geven. “Al is het maar een glimlach”, zegt ze terwijl ze breed glimlachend de camera inkijkt.
