Leon Hoek is 64 jaar oud. Geboren en getogen in Bergschenhoek waar hij nog altijd woont. Leon is gescheiden, heeft wel weer een nieuwe relatie en is vader van drie kinderen. Sinds 2014 is hij lijsttrekker van WIJ Lansingerland, de lokale partij die hij mede oprichtte. De meeste inwoners kennen hem nu vooral als wethouder van Lansingerland, maar ook als een vertrouwd gezicht in de lokale politiek, waar hij al sinds 1992 actief is.
In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen spreken we alle lijstrekkers in een nieuw programma: Gespreksstof. In dit één-op-één programma worden de lijsttrekkers van Lansingerland geïnterviewd op de bank in een persoonlijke setting. Dit keer staan niet hun partijprogramma’s of politieke standpunten centraal, maar zijn we nieuwsgieriger naar de mens achter de politicus.
Zijn verhaal begint in de Oranjewijk. Een ander Bergschenhoek dan nu. “Als er twee auto’s in de straat stonden, was het druk.” herinnert hij zich. “We konden stoepranden op de weg en gewoon hockeyen op de Voorstraat.” Waar nu nieuwbouwwijken staan, lag toen polder. “Wij hadden alle ruimte om ons heen. Dat was een waanzinnig leuke tijd.”
Hij groeide op in een arbeidersgezin. Vader lasser, moeder thuis voor het gezin. “Als ik uit school kwam, stond er thee klaar. En als ik er niet was, vroegen ze: waar ben je?” Dat gevoel van gezien worden, noemt hij bepalend. “Dat neem je je hele leven mee.”
Na de mavo en havo belandde hij op de pedagogische academie. Niet omdat hij precies wist wat hij wilde worden. “Ik was absoluut geen studiebol.” zegt hij lachend. “Maar ik voelde me altijd verbonden met mensen die het niet redden in het leven.” In het voortgezet speciaal onderwijs vond hij zijn plek. Jongeren uit moeilijke thuissituaties, waar armoede of verslaving een rol speelden.
Hij vertelt over een moeder die van haar laatste geld dure schoenen kocht voor haar zoon. “Ik zei: Nel, kon dat niet wat goedkoper? En zij zei: Leon, dit is de enige keer dat mijn kind kan shinen in de klas.” Hij knikt. “Dan realiseer je je dat wij vaak te snel oordelen. Achter iedere keuze zit een verhaal.”
Tien jaar werkte hij bij de Raad voor de Kinderbescherming, daarna in de psychiatrie met mensen met een dubbele diagnose. Terugval na terugval. “Mensen zeiden: stop er nou mee, hij wil niet. Maar als het de veertiende keer wel lukt, wie heeft er dan gewonnen?” vraagt hij. “Probeer zelf maar eens te stoppen met roken. Hoe vaak lukt dat in één keer?”
De politiek liep daar parallel aan. Sinds 1992 is hij actief in de lokale politiek. Eerst voor de PvdA, later als medeoprichter van WIJ Lansingerland. “Wil je iets veranderen, dan moet je meedoen.” zegt hij. Wat hem drijft? “Verbinden. Zoek de overeenkomsten, onderstreep niet de verschillen. Dan kom je veel verder.”
Als wethouder merkte hij hoe anders de dynamiek is aan de andere kant van de tafel. “Als raadslid kon ik zeggen wat het college moest doen. Nu zit ik zelf aan die kant.” Toch veranderde zijn motivatie niet. “Ik zou geen wethouder in een andere gemeente willen zijn. Mijn roots liggen hier. Ik ken de mensen, de straten, de verhalen.”
En dus gaat hij door. “Ik ga het nog een periode proberen.” zegt hij nuchter. Campagnes, verkiezingsavonden, spanning – het hoort erbij. Maar uiteindelijk draait het voor hem om iets anders. “Hoe mooi is het als je iets kunt teruggeven aan de dorpen waar je zelf bent opgegroeid?”
