Wat in 2025 nog werd gevierd als een tienjarig jubileum, eindigde begin 2026 in een faillissement. Restaurant Pasto in Berkel en Rodenrijs werd op 28 januari failliet verklaard door de Rechtbank Rotterdam. Gelijktijdig gingen ook restaurant Markt 1 in Heenvliet en de holding van horeca-echtpaar Ralph en Monique van Bekkum failliet.
Toch bleven de deuren van Pasto open. Binnen enkele dagen volgde een doorstart onder een nieuwe eigenaar. In regionale media werd gesproken over een “mooie kans” en een frisse stap in Lansingerland. Maar achter dat beeld blijkt een ander verhaal te schuilen.
Aanleiding: reacties onder nieuwsbericht
Voor de redactie van RTV Lansingerland vormden reacties van de oud-eigenaren uit Berkel onder berichten op sociale media aanleiding om verder te kijken. Daar gaven zij aan dat het beeld zoals geschetst in eerdere berichtgeving volgens hen niet volledig was.
In interviews bij onder meer Rijnmond sprak de nieuwe eigenaar, Bjorn van Dijl van de Willaerts Group, over een nieuwe stap in Lansingerland en over het aanbieden van betrokkenheid aan de voormalige eigenaren. Ook werd benadrukt dat het personeel aan boord kon blijven en dat het restaurant een frisse impuls zou krijgen. Volgens de oud-eigenaren ligt dat genuanceerder.
“Wij voelden ons niet in regie”
Volgens Ralph en Monique van Bekkum draaide Pasto operationeel goed. Het restaurant had een vaste klantenkring en werd in het dorp gezien als een gevestigde naam. Na het faillissementsnieuws verschenen op sociale media tientallen steunbetuigingen van inwoners uit Lansingerland. De financiële druk zat volgens hen vooral in opgebouwde coronaschulden en tegenvallende resultaten bij het etablissement Markt 1 in Heenvliet.
De Belastingdienst laat desgevraagd weten geen uitspraken te mogen doen over individuele gevallen, maar stelt dat tijdens en na de coronaperiode ruime betalingsregelingen mogelijk waren, in beginsel tot 60 maanden. Bij saneringsverzoeken wordt gekeken naar levensvatbaarheid en belangenafweging; maatschappelijke gevolgen kunnen meewegen, maar zijn niet doorslaggevend.
Monique van Bekkum herkent zich niet echt in dat beeld. “Wij voelden ons helemaal niet in regie.” zegt zij. Volgens haar verliep het contact met de Belastingdienst uitsluitend via de accountant en ontbrak een vast aanspreekpunt. “Je krijgt brieven en termijnen. Het is heel zakelijk.” Op de vraag of de curator juridisch correct heeft gehandeld, antwoordt zij: “Ja, dat is ook zo.” Maar direct daarna volgt de nuance: “De vraag is of het systeem klopt.”
Poging tot eigen doorstart
Op de dag van het faillissement legden de oud-eigenaren bij curator Rogier Wijn een bod neer om Pasto zelf voort te zetten. De curator bevestigt dat het bod snel en serieus werd gedaan.
Tegelijkertijd meldden zich meerdere geïnteresseerde partijen. “Ik moet zorgen voor concurrentie.” zegt Wijn. Zijn taak is om de hoogste opbrengst voor de gezamenlijke schuldeisers te realiseren. Uiteindelijk waren er volgens hem twee grotere partijen die aanzienlijk meer boden dan de oud-eigenaren.
Dat het proces volgens de regels verliep, wordt door de oud-eigenaren erkend. Maar het gevoel dat daarbij overblijft, is anders.
Telefoongesprek
In de dagen na het faillissement werden de oud-eigenaren gebeld door Bjorn van Dijl. Volgens Monique van Bekkum werd in dat gesprek gesproken over hun plannen om zelf een doorstart te maken. “Hij zei dat hij zich afzijdig zou houden als wij het zelf zouden proberen.” stelt zij. Dat zou volgens haar later via hun advocaat nogmaals zijn bevestigd.
Enkele dagen later bleek echter dat de Willaerts Group toch ook een bod had neergelegd bij de curator wat aanzienlijk hoger was dan van het horeca-echtpaar.
De oud-eigenaren zeggen dat het voor hen voelt alsof in het telefoongesprek informatie is ingewonnen over hun plannen en de mate van belangstelling van andere partijen. Zij benadrukken dat zij niet kunnen aantonen dat daarbij onrechtmatig is gehandeld, maar ervaren het als pijnlijk dat na dat gesprek alsnog een concurrerend bod volgde. “Als hij had gezegd: ik ga toch bieden, dan was dat eerlijk geweest.” zegt Van Bekkum. “Nu voelt het als een dolk in de rug.”
Van Dijl heeft op aanvullende vragen van RTV Lansingerland over het telefoongesprek, de timing van zijn bieding en de inhoud daarvan niet meer gereageerd.
Aanbod om betrokken te blijven
In eerdere berichtgeving werd gemeld dat de oud-eigenaren de mogelijkheid zouden hebben gekregen om betrokken te blijven bij de nieuwe onderneming. Volgens Ralph en Monique van Bekkum is een concreet aanbod nooit met hen besproken. “Dat hebben wij uit de media moeten lezen.” zegt Van Bekkum. Ook benadrukt zij dat zij een dergelijk aanbod nooit zouden hebben geaccepteerd. Ook hier zien zij een verschil tussen het publieke beeld van een betrokken overname en hun eigen ervaring van het proces.
Wat verandert er bij Pasto?
De Willaerts Group nam uitsluitend Pasto over. Markt 1 in Heenvliet bleef buiten de overname. Volgens eerdere berichtgeving blijft de naam Pasto voorlopig behouden. Het concept verschuift van Italiaans naar meer mediterraan, het interieur en de marketing worden vernieuwd en het restaurant krijgt een herpositionering in de markt.
Voor Berkel betekent de doorstart dat Pasto in ieder geval open blijft, zij het in aangepaste vorm. In regionale berichtgeving ging het over kansen, groei en een nieuwe impuls — het verhaal van een frisse start. Voor Lansingerland blijft Pasto bestaan. Voor Ralph en Monique van Bekkum betekende diezelfde doorstart het einde van meer dan twintig jaar ondernemerschap en het einde van hun levenswerk.
Wat de toekomst brengt, weten ze nog niet precies. Voor het eerst in jaren zegt Monique ’s ochtends tijd te hebben om rustig met een kop koffie het nieuws te lezen — iets wat er als horecaondernemer zelden van kwam.
Inmiddels dienen zich voorzichtig wat lichtpuntjes aan. “Er zijn mensen en ideeën die nu opeens op ons pad komen, ook dingen waar we nooit eerder over hebben nagedacht.” zegt Monique. Afsluitend voegt ze lachend toe: “We gaan de komende tijd maar eens wat afspraken maken. We gaan dus maar veel koffie drinken.”
