Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Het RTV Lansingerland-lijsttrekkersdebat ging nadrukkelijk niet over Den Haag, maar juist over de eigen straat, de eigen wijk en de drie dorpskernen van Lansingerland. In de opening werd dat meteen scherp neergezet: inwoners kiezen op 18 maart wie de komende vier jaar besluiten neemt over wonen, veiligheid, sport en zorg.

Het debat was strak opgezet met acht stellingen, telkens een één-op-ééndebat tussen twee lijsttrekkers, terwijl de andere partijen op een scherm lieten zien of ze het eens of oneens waren. Een panel keek mee of partijen binnen hun eigen speellijnen bleven. Een gele kaart hoefde uiteindelijk niet te worden getrokken. Wel zei het panel aan het eind dat sommige partijen concreter waren dan andere, en dat een deel van de avond ook “in wensdenken” bleef hangen.

Drie grote breekpunten liepen door de hele avond heen
Wil je het hele debat terugbrengen tot de kern, dan kom je uit op vier grote onderwerpen: wonen en ruimte, veiligheid en leefbaarheid, energie en verduurzaming, en geld, lasten en voorzieningen.. De rode draad was niet óf Lansingerland moeilijke keuzes moet maken, maar wie voorrang krijgt, welke ingrepen nog acceptabel zijn en wie uiteindelijk de rekening betaalt. Vrijwel ieder onderwerp kwam uiteindelijk terug bij één simpele vraag: wat merkt een inwoner hiervan in het dagelijks leven?

Wonen: iedereen wil bouwen, maar niet op dezelfde manier
Op wonen zat veel overlap, maar ook veel verschil. VVD en D66 stonden tegenover elkaar bij de vraag of eigen inwoners voorrang moeten krijgen bij betaalbare woningen. Beide partijen wilden ruimte voor lokale woningzoekenden, maar de VVD legde meer nadruk op het politieke signaal dat inwoners van Lansingerland moeten profiteren van nieuwbouw, terwijl D66 het meer zocht in praktische afspraken met ontwikkelaars en makelaars en de regionale werkelijkheid van wonen en werken. Het panel vond D66 in dat debat concreter over de uitvoering.

Ook andere partijen lieten op wonen hun eigen kleur zien. WIJ Lansingerland koppelde woningbouw nadrukkelijk aan bereikbaarheid en voorzieningen. Leefbaar 3B waarschuwde juist dat bouwen niet ten koste mag gaan van leefbaarheid en parkeren. CDA sprak steeds over het “thuisgevoel” en ruimtelijke kwaliteit. GroenLinks-PvdA legde het accent op betaalbaar en duurzaam bouwen. In gewone taal: de partijen zijn het grotendeels eens dát er woningen bij moeten, maar niet voor wie eerst, hoe dicht, hoe hoog en met welke gevolgen voor de buurt.

Veiligheid liep als onderstroom door bijna het hele debat
Ook al ging niet elke stelling letterlijk over criminaliteit of handhaving, veiligheid liep wel als rode draad door de avond. Dat zat op meerdere plekken in het debat. Bij opvang legde Leefbaar 3B sterk de nadruk op veiligheid, handhaving en de druk op buurten. VVD noemde veiligheid in de slotronde expliciet als een van de hoofdthema’s voor de komende bestuursperiode. Ook bij discussies over woningbouw, parkeren en leefbaarheid zat steeds de vraag eronder hoe prettig en veilig buurten blijven als de gemeente groeit.

Voor kiezers is dat herkenbaar. Veiligheid gaat in Lansingerland niet alleen over politie en handhaving, maar ook over de vraag of woonwijken leefbaar blijven, of verkeersdruk toeneemt, of jongeren een plek hebben, en of inwoners het gevoel houden dat hun buurt overzichtelijk en prettig blijft. Juist daarom kwam veiligheid in het debat vaak terug in combinatie met andere onderwerpen, zoals wonen, opvang en voorzieningen.

Tegelijk viel op dat partijen veiligheid verschillend invullen. Voor partijen als Leefbaar 3B en VVD zit veiligheid meer aan de kant van handhaving, duidelijke grenzen en stevig optreden. Andere partijen koppelden veiligheid vaker aan sociale samenhang, goede voorzieningen, zorg voor kwetsbare inwoners en een leefbare openbare ruimte. Daarmee werd veiligheid in het debat niet één los onderwerp, maar een bredere politieke keuze: zorg je vooral voor veiligheid door strenger op te treden, of juist ook door buurten sociaal sterker en stabieler te maken?

Opvang: hier zat het scherpste waardenverschil van de avond
Het meest uitgesproken verschil zat bij de stelling over opvang en huisvesting. Daar botsten ChristenUnie en Leefbaar 3B niet zozeer op cijfers, maar op uitgangspunt. Leefbaar 3B legde de nadruk op veiligheid, draagvlak en begrenzing. ChristenUnie sprak juist over menswaardigheid, integratie en gelijke behandeling. Dat werd niet alleen in het debat zelf zichtbaar, maar kwam ook in de samenvatting van de avond terug als het scherpste waardenverschil. Voor kiezers was dit misschien wel het duidelijkste moment waarop niet alleen beleid, maar ook politieke stijl zichtbaar werd.

Bleizo werd het symbool van de hele ruimtelijke puzzel
Als er één dossier als rode draad onder de avond lag, dan was het Bleizo. In het debat werd het gebied neergezet als meer dan alleen een bouwlocatie. De vraag was niet alleen hoeveel woningen daar moeten komen, maar ook wat er dan gebeurt met zware bedrijvigheid, energie-infrastructuur en verkeer. CDA waarschuwde dat functies met veel overlast niet zomaar naast woonwijken moeten belanden. VVD hield vast aan de lijn dat Bleizo ontwikkeld moet worden en dat opnieuw jaren stilstand voor het gebied slecht zou zijn. Zo werd Bleizo in feite het symbool van een bredere keuze: waar laat je in een volle gemeente de ruimte die je maar één keer kunt gebruiken?

Daarmee schoof ook meteen een lastigere vraag naar voren: wil Lansingerland vooral dorps blijven, of accepteert de gemeente op sommige plekken een stedelijkere schaal? Dat zat niet alleen in het debat over Bleizo zelf, maar ook in het slotverhaal van verschillende partijen. CDA trok dat bijvoorbeeld breed naar de vraag of Lansingerland straks nog als Lansingerland voelt, en VVD koppelde het aan “prettig wonen” met veiligheid, passende woningbouw en efficiënt bestuur.

Energie: geen simpele nee meer
Op energie werd zichtbaar dat een simpel “tegen” of “voor” vaak niet genoeg is. Bij de stelling over windmolens bleek dat GroenLinks-PvdA, D66 en Volt windenergie niet uitsluiten en het zien als mogelijk onderdeel van een bredere energiemix. VVD en Leefbaar 3B waren op dat punt afwijzender of terughoudender. WIJ Lansingerland en CDA zaten daar tussenin: terughoudend, maar niet zonder bredere energievraag. De onderliggende boodschap van het debat was simpel: als je iets uitsluit, moet je ook zeggen wat je dan wél wilt.

GroenLinks-PvdA viel in dit blok op door de combinatie van ambitie en rem. De partij wilde niet alles dichtzetten, maar zei ook dat gezondheid, participatie en zorgvuldigheid leidend moeten zijn. Volt koos meer voor innovatie, slimme netwerken en samenwerking met ondernemers en glastuinbouw. Daarbij greep het panel wel in toen Volt een vergelijking maakte met Noord-Europese geothermie: die situatie is volgens het panel niet goed te vergelijken met de Nederlandse bodem. In makkelijke taal: het panel zei eigenlijk dat een oplossing die in IJsland of Noorwegen werkt, niet automatisch ook in Lansingerland werkt.

Warmtenetten maakten verduurzaming ineens heel tastbaar
Ook het debat over warmtenetten en geothermie of aardwarmte ging niet alleen over techniek. D66 sprak daar relatief technisch en pragmatisch over: nuttig voor de glastuinbouw, maar voor woningen liever maatwerk en keuzevrijheid. GroenLinks-PvdA zat dichter bij “ja, maar dan wel onder harde voorwaarden”: betaalbaar, veilig en met oog voor gezondheidszorgen van inwoners. Daardoor werd verduurzaming in dit debat niet alleen een klimaatverhaal, maar ook een verhaal over risico, overlast en de vraag wie straks de rekening betaalt.

Geld: hier werd het debat voor inwoners het meest voelbaar
Het tweede deel van de avond liet misschien wel de meest directe keuze voor inwoners zien: eerst snijden in het gemeentehuis, of eerlijk zeggen dat voorzieningen geld kosten. CDA stond duidelijk aan de kant van eerst intern kijken waar het soberder kan. ChristenUnie zei juist dat die ruimte voor een groot deel al is opgebruikt en dat je eerlijk moet zijn als behoud van voorzieningen alleen lukt met hogere lasten. Dat werd in de debatduiding ook omschreven als een fundamenteel verschil in bestuursfilosofie.

Diezelfde breuklijn liep door in het slotdebat over de OZB. Volt en WIJ Lansingerland zeiden allebei in essentie: liever beperkt verhogen dan voorzieningen afbreken. Leefbaar 3B, CDA en VVD zaten meer aan de kant van lasten beperken en eerst binnen de bestaande middelen oplossingen zoeken. Daarmee werd geld in het debat niet alleen een boekhoudkundige discussie, maar een heel concreet onderwerp voor inwoners: betaal je liever iets meer belasting, of accepteer je dat voorzieningen, onderhoud of zorg onder druk komen te staan?

Hoe kwamen de partijen over; een redactionele duiding

WIJ Lansingerland
WIJ kwam in dit debat vooral naar voren als verbindend en bestuurlijk. De partij sprak over samenwerking, voorzieningen behouden en een “eerlijk verhaal” als geld nodig is. Het sterke punt was rust en bestuurlijke toon. De vraag die bleef hangen, is of die verbindende stijl voor sommige kiezers misschien ook wat minder scherp is op de harde keuzevragen.

Leefbaar 3B
Leefbaar 3B was volgens ons misschien wel de duidelijkste partij in toon. Veiligheid, eigen inwoners eerst, leefbare dorpen, lage OZB en geen AZC in een woonwijk: het profiel was herkenbaar en direct. Het voordeel daarvan is helderheid. Het nadeel in een debatvorm is dat de partij daardoor soms minder ruimte laat voor nuance of voor de vraag hoe ingewikkelde dossiers dan bestuurlijk precies opgelost worden.

CDA
CDA hield de hele avond vast aan het thuisgevoel, dorps wonen, ruimtelijke kwaliteit en financiële voorzichtigheid. Dat gaf de partij een herkenbare lijn. Tegelijk moest CDA in het Bleizo-debat uitleggen hoe de partij zich verhoudt tot eerdere aarzelingen over bouwen daar. Dat maakte het verhaal inhoudelijk interessant, maar ook lastiger.

VVD
VVD hield vast aan drie herkenbare onderwerpen: veiligheid, passend bouwen en goed bestuur met lage lasten. Op wonen zocht de partij lokale voorrang, maar zonder 100 procent afsluiting voor anderen. Op Bleizo viel op dat de VVD wel ontwikkeling wil, maar tegelijk sterk blijft hameren op voorwaarden, kwaliteit en uitvoerbaarheid. Dat maakt de lijn voor sommige kiezers realistisch, maar voor anderen mogelijk minder scherp.

GroenLinks-PvdA
GroenLinks-PvdA had misschien wel de meest consistente sociaal-duurzame lijn van de avond: betaalbaar wonen, verduurzaming, gezondheid, draagvlak en bescherming van inwoners tegen hoge kosten. Dat hoort ook bij een idealistisch gedreven politieke stroming denken wij. Vooral in de energiedebatten lag dat profiel er duidelijk op. De open vraag is vooral hoe snel en hoe uitvoerbaar die koers in de praktijk wordt als er tegelijk zoveel voorwaarden aan hangen.

D66
D66 kwam pragmatisch en concreet over. Dat zag je bij lokale voorrang op woningen en bij het debat over warmtenetten. De partij sprak veel over uitvoerbaarheid, keuzevrijheid en maatwerk. Dat kan kiezers aanspreken die houden van praktische oplossingen. Tegelijk kan het voor sommige kijkers wat technischer en minder emotioneel of minder uitgesproken hebben geklonken.

ChristenUnie
ChristenUnie legde sterk de nadruk op kwetsbare inwoners, menswaardigheid en het eerlijke verhaal over voorzieningen. Vooral in het debat over opvang viel dat op. Ook bij geld koos de partij voor een duidelijke lijn: niet eindeloos doen alsof alles nog intern kan worden opgelost. Het verhaal voelde zoals het een Christelijke partij betaamt hier en daar als een kerkelijke voorganger, en dat mag ook. Het voordeel daarvan is herkenbaarheid en helderheid. De vraag voor kiezers is of die benadering ook hard genoeg voelt op thema’s als veiligheid en lasten.

Volt
Volt bracht als nieuwkomer in het Lansingerlandse politieke landschap zichtbaar een nieuw en toekomstgericht geluid: modern bestuur, innovatie, cultuur, sport en samenwerking. Dat gaf energie aan het debat, zeker op energie en bij de discussie over OZB en voorzieningen. Tegelijk zag je ook het risico van een nieuwe partij die ook nog eens gericht is op het grote Europa: zodra het heel lokaal en technisch inhoudelijk werd, werden de plannen en ideeën veel minder concreet.

Wat kiezers aan het debat hadden
Wie de hele avond nog eens terugkijkt, ziet dat de verschillen in Lansingerland tussen de partijen niet zo heel groot zijn. Zelfs niet tussen partijen die normaal lijnrecht tegenover elkaar staan. Bijna alle partijen erkennen de druk op wonen, energie, leefbaarheid en gemeentegeld. Het verschil zit veel meer in de aanpak en in de volgorde van keuzes. Wie krijgt voorrang? Welke ingreep is nog acceptabel? En wie betaalt uiteindelijk de prijs? Wij hopen daarom dat dit debat nuttig was voor de kiezers: niet alleen als je nu je partij hebt gevonden. Maar ook als je nog twijfelt, zijn wellicht de verschillen achter de verkiezingsfolders een beetje beter zichtbaar geworden.

Het bericht Van wonen tot OZB: dit was het groot Lansingerlands lijsttrekkersdebat 2026 verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

In het tweede deel van het lijsttrekkersdebat ging een stelling over windenergie en de energietransitie. De stelling luidde: “Geen windmolens in Lansingerland betekent dat andere ingrijpende keuzes nodig zijn.” In de introductie werd uitgelegd dat de energietransitie ruimte vraagt en dat als windmolens afvallen, andere oplossingen nodig zijn, zoals zonneprojecten, geothermie, kabels of transformatorstations.

GroenLinks-PvdA: wind is geen doel op zich
Namens GroenLinks-PvdA zei Sonny Biharie dat windmolens voor zijn partij geen doel op zich zijn, maar een middel binnen een bredere energiemix. In het debat werden naast wind ook zon, warmtenetten en geothermie genoemd. GroenLinks-PvdA legde daarbij de nadruk op een klimaatneutraal en toekomstbestendig Lansingerland, met aandacht voor participatie, gezondheid en zorgvuldigheid.

Volt: breder kijken naar slimme energie
Volt koos in dit debat voor een bredere benadering. De partij sprak niet alleen over windmolens, maar ook over samenwerking met ondernemers, glastuinbouw en andere manieren om energie slimmer lokaal te organiseren. Daarmee verschoof het accent van alleen de vraag “wel of geen windmolens” naar de bredere vraag hoe Lansingerland de energietransitie organiseert.

Panel grijpt in op vergelijking
Tijdens het debat noemde Volt voorbeelden uit landen als IJsland en Noorwegen om te laten zien wat er met aardwarmte mogelijk is. Het panel greep daarop in, omdat die vergelijking volgens het panel te simpel was.

De reden is dat de situatie daar anders is dan in Nederland. In landen als IJsland zit warmte veel dichter bij de oppervlakte en werkt de bodem anders. Daardoor is aardwarmte daar makkelijker en op een andere schaal toe te passen dan in Lansingerland. Het panel wilde daarmee duidelijk maken dat een oplossing die in zo’n land goed werkt, niet automatisch ook hier werkt.

Kern van het verschil
Het onderlinge debat maakte duidelijk dat de discussie niet alleen gaat over vóór of tegen windmolens. De centrale vraag is ook: als een partij iets uitsluit, welk alternatief wil die partij dan wel accepteren? Daarmee werd dit onderwerp breder dan alleen windenergie en ging het ook over bestuurlijke keuzes, ruimte en draagvlak.

Het bericht Geen windmolens? Dan blijft de vraag welke andere ingreep Lansingerland wél accepteert verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Eén van stellingen in het debat ging over de gevolgen van woningbouw voor verkeer en leefbaarheid. De vraag was: “Meer betaalbare woningen bouwen maakt onze wegen druk.” Daarmee ging het debat niet zozeer over óf er gebouwd moet worden, maar over wat dat betekent voor bereikbaarheid, parkeren en het dagelijks leven in de dorpen.

WIJ Lansingerland: anders kijken bij plekken met goed openbaar vervoer
WIJ Lansingerland legde in dit debat de nadruk op de plek waar gebouwd wordt. De partij wees op gebieden zoals Bleizo, waar al een station en openbaar vervoer dichtbij zijn. Volgens WIJ Lansingerland kun je op zulke plekken anders nadenken over mobiliteit en parkeren dan in een gewone woonwijk. Meer woningen betekenen volgens de partij wel meer verkeer, maar dat hoeft niet automatisch te betekenen dat overal op dezelfde manier gebouwd moet worden.

Leefbaar 3B: praktijk van gezinnen niet vergeten
Leefbaar 3B zette daar een praktisch argument tegenover. De partij waarschuwde dat lagere parkeernormen vaak niet aansluiten op hoe mensen echt leven. Volgens Leefbaar 3B beginnen mensen misschien zonder auto, maar verandert dat later vaak als ze een gezin krijgen of meer moeten reizen. Vanuit die redenering zei de partij: als je woningen bouwt, moet je ook zorgen voor genoeg parkeerplaatsen en bereikbare wijken.

Verschil in kijk op groei
In dit onderlinge debat werd vooral zichtbaar dat beide partijen anders kijken naar groei. WIJ Lansingerland sprak meer over maatwerk en andere keuzes bij ov-knooppunten. Leefbaar 3B legde meer nadruk op de dagelijkse praktijk van inwoners en op de vraag of plannen ook op de lange termijn werken voor gezinnen en woonwijken.

Voor kiezers is dit een herkenbaar thema. Woningbouw klinkt voor veel mensen noodzakelijk, maar tegelijk leven zorgen over verkeer, parkeren en druk op de openbare ruimte. Het debat liet zien dat partijen daar verschillend tegenaan kijken, terwijl ze allemaal erkennen dat er gebouwd moet worden.

Het bericht Meer woningen, meer verkeer: WIJ Lansingerland en Leefbaar 3B botsen over bereikbaarheid en parkeren verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Bij de zevende stelling ging het over geld. De vraag was: “Eerst snijden in uitgaven van het gemeentehuis, vóór inwoners gaan betalen.” In de introductie werd uitgelegd dat gemeenten steeds minder geld uit Den Haag krijgen, terwijl de kosten en taken oplopen. Daarmee kwam de vraag op tafel waar een gemeente eerst moet zoeken naar ruimte: intern of bij de inwoner.

CDA: eerst kritisch kijken naar de eigen gemeentelijke organisatie
Het CDA kiest duidelijk voor de lijn dat de gemeente eerst naar zichzelf moet kijken. In het debat ging het over soberder besturen en kritisch kijken naar gemeentelijke uitgaven voordat inwoners meer gaan betalen. Daarmee sloot het CDA aan bij de gedachte dat lastenverhoging pas in beeld komt als eerst alle interne ruimte is benut.

ChristenUnie: veel ruimte is al gebruikt
De ChristenUnie zette daar een andere redenering tegenover. Volgens die partij is er de afgelopen jaren al vaak geprobeerd om binnen de organisatie te besparen. De ChristenUnie zei in het debat dat de rek er voor een groot deel uit is, en dat verder snijden uiteindelijk vaak bij voorzieningen, zorg of ondersteuning uitkomt. Vanuit die gedachte vindt de partij dat je als gemeente eerlijk moet zijn en dat behoud van voorzieningen alleen lukt met hogere lasten voor de inwoners.

Twee verschillende bestuurskeuzes
Het ging in dit onderlinge duel niet alleen maar over geld, maar ook over bestuursstijl. Het CDA legde de nadruk op eerst intern orde op zaken stellen. De ChristenUnie legde meer nadruk op openheid over de echte kosten van beleid en voorzieningen en dus hogere lokale belastingen voor inwoners. Daarmee werd zichtbaar dat partijen niet alleen verschillen in wat ze willen beschermen, maar ook in de volgorde waarin ze keuzes maken.

Voor inwoners is dit het meest herkenbare en direct voelbare onderwerp. Het gaat immers om de vraag of de gemeente eerst zelf moet snijden, of dat inwoners gewoon meer lokale belasting moeten gaan betalen als voorzieningen overeind moeten blijven.

Het bericht Eerst bezuinigen of lasten verhogen? CDA en ChristenUnie verschillen verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

De laatste stelling van het debat ging over een onderwerp dat veel inwoners direct in de portemonnee kunnen merken: “Liever de OZB omhoog dan voorzieningen afbreken.” Daarmee kwam een keuze op tafel die voor veel gemeenten speelt: houd je voorzieningen in stand met hogere lasten, of probeer je de rekening te vermijden door te schrappen?

Volt: investeren in een sterke gemeente
Volt zei in dit laatste onderlinge debat dat de partij liever beperkt de OZB knop omhoog draait dan dat voorzieningen verdwijnen. De partij koppelde dat aan een bredere visie op een gemeente die investeert in leefbaarheid, veiligheid en sociale samenhang. In die benadering is een hogere OZB geen doel op zich, maar een middel om belangrijke voorzieningen overeind te houden.

WIJ Lansingerland: eerlijk zijn over de rekensom
WIJ Lansingerland kwam op een vergelijkbare uitkomst uit, maar zette net een ander accent. Volgens WIJ Lansingerland moet de gemeente eerlijk zijn als eerdere bezuinigingen niet genoeg blijken om voorzieningen te behouden. Vanuit die redenering mag de OZB van hen richting het landelijk gemiddelde stijgen als dat nodig is om bijvoorbeeld zorg en voorzieningen overeind te houden.

Dicht bij elkaar, maar niet hetzelfde verhaal
In het debat stonden Volt en WIJ inhoudelijk dicht bij elkaar. Beide partijen gaven aan dat voorzieningen niet vanzelf in stand blijven en dat daar een prijskaartje aan kan hangen. Het verschil zat vooral in toon. Volt sprak meer over toekomstvisie en investeringen. WIJ Lansingerland sprak meer over bestuurlijke realiteit en de financiële rekensom die daarbij hoort.

Voor de kiezers is dit een heel concreet onderwerp, omdat het ze direct raakt in de portemonnee én aan voorzieningen in de buurt. Het debat maakte zichtbaar dat partijen niet alleen verschillen over geld, maar ook over de vraag hoe eerlijk je als bestuur moet zijn over wat voorzieningen kosten.

Het bericht Voorzieningen behouden: Volt en WIJ verschillen van mening over OZB verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

In het lijsttrekkersdebat van vorige week ging de eerste stelling over een vraag die veel mensen bezighoudt: als er nieuwe woningen worden gebouwd, moeten inwoners uit de gemeente dan voorrang krijgen? De stelling luidde: “Lokale voorrang bij woningen moet kunnen, ook als dat juridisch schuurt.” In de inleiding werd uitgelegd dat de woningnood groot is, terwijl de gemeente door regionale regels niet volledig zelf bepaalt wie in nieuwe woningen terechtkomt.

VVD: maximaal benutten wat mag
VVD-lijsttrekker Ivo de Graaf zei dat zijn partij zich aan de wet wil houden. Tegelijk wil de VVD volgens hem wel maximaal zoeken naar ruimte om inwoners uit Lansingerland te laten profiteren van nieuwbouw. De VVD legde in dit debat de nadruk op het belang van eigen inwoners, zeker als er na lange tijd eindelijk weer betaalbare woningen bijkomen.

D66: praktische afspraken maken
D66-lijsttrekker Brecht Weerheijm koos in het debat een iets andere insteek. D66 wil ook ruimte voor woningzoekenden uit Lansingerland, maar sprak meer over de praktische kant. De partij wil via afspraken met ontwikkelaars en makelaars sturen op wie er in nieuwe woningen terechtkomt. Tegelijk wees D66 erop dat Lansingerland ook onderdeel is van een regio, en dat mensen ook over gemeentegrenzen heen wonen en werken.

Verschil zit in de aanpak
In het debat werd zichtbaar dat beide partijen het probleem herkennen: veel inwoners uit Lansingerland zoeken een betaalbare woning. Het verschil zat vooral in de aanpak. De VVD legde meer nadruk op het politieke signaal dat eigen inwoners moeten profiteren van nieuwbouw. D66 sprak meer over uitvoerbaarheid en afspraken binnen de bestaande regels.

Voor inwoners is dit een belangrijk onderwerp, omdat het direct raakt aan starters, jongeren en ouderen die binnen Lansingerland willen verhuizen. Het debat liet zien dat partijen niet zoveel verschillen over de wens van lokale voorrang, maar vooral over hoe ver je daarin kunt en wilt gaan.

Het bericht Lokale voorrang bij woningen: VVD en D66 zoeken allebei ruimte, maar kiezen een andere route verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Ook warmtenetten en geothermie of aardwarmte kwamen uitgebreid aan bod in het debat. De stelling luidde: “Warmtenetten zijn noodzakelijk om wonen en glastuinbouw toekomstbestendig te houden.” In de introductie werd benoemd dat geothermie en warmtenetten kansen bieden, maar ook vragen oproepen over kosten, veiligheid en overlast voor inwoners.

D66: logisch voor glastuinbouw, terughoudender voor woningen
D66 zei dat de warmtetransitie ingewikkeld is, zeker voor de glastuinbouw. Volgens de partij kunnen warmtenetten en geothermie daar een belangrijke rol spelen om van het gas af te gaan. Voor woningen was D66 in het debat terughoudender. De partij benadrukte dat veel inwoners ook keuzevrijheid moeten houden en dat voor veel wijken een elektrische oplossing beter kan passen.

GroenLinks-PvdA: noodzakelijk, maar niet zonder voorwaarden
GroenLinks-PvdA sprak stelliger over het belang van warmtenetten. De partij noemde warmtenetten noodzakelijk, maar verbond daar wel duidelijke voorwaarden aan. In het debat kwamen betaalbaarheid, veiligheid en gezondheid nadrukkelijk terug. GroenLinks-PvdA zei dat verduurzaming niet mag betekenen dat inwoners uiteindelijk met hoge kosten of risico’s blijven zitten.

Verschil in toon en nadruk
Dit debat liet zien dat D66 en GroenLinks-PvdA inhoudelijk weliswaar dichter bij elkaar zitten dan sommige andere partijen, maar toch niet hetzelfde verhaal vertellen. D66 sprak technischer en legde meer nadruk op maatwerk en keuzevrijheid. GroenLinks-PvdA sprak meer over publieke randvoorwaarden en bescherming van bewonersbelangen.

Voor inwoners gaat dit niet alleen over techniek. Het raakt ook aan de vraag wie de risico’s draagt, hoe betaalbaar verduurzaming blijft en of nieuwe systemen straks echt passen bij woonwijken en buurten in Lansingerland.

Het bericht Warmtenetten en geothermie: D66 en GroenLinks-PvdA zien kansen, maar leggen andere accenten verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Een van de scherpste discussies van het lijsttrekkersdebat ging over opvang van asielzoekers en huisvesting van statushouders. De stelling luidde: “Opvang en huisvesting: ja, maar alleen met harde afspraken over veiligheid en leefbaarheid.” In de introductie van het debat werd daarbij gezegd dat inwoners enerzijds begrijpen dat mensen die vluchten voor oorlog of geweld geholpen moeten worden, maar dat er ook zorgen zijn over veiligheid, leefbaarheid en de druk op buurten in een gemeente met beperkte handhavingscapaciteit.

Leefbaar 3B plaatst kanttekening bij de stelling
Terry Duivesteijn van Leefbaar 3B zei aan het begin van het debat dat zijn partij eigenlijk moeite had met de stelling zoals die was geformuleerd. Volgens hem had Leefbaar 3B, als je de stelling “heel letterlijk leest”, eerder bij oneens moeten staan, omdat “opvang en huisvesting” voor zijn partij juist het punt is “waar de schoen wringt”. Tegelijk zei hij dat zijn partij het “heel hard eens” is met harde afspraken over leefbaarheid en veiligheid.

Later in het debat werkte hij dat verder uit. Hij zei dat handhaving en veiligheid “altijd een topprioriteit” moeten zijn in de gemeente, “ook zeker als je een AZC hebt”. Daarbij bracht hij naar voren dat mensen die van buiten komen de lokale cultuur, regels en omgangsvormen nog moeten leren kennen. Volgens hem moet daar “echt wel scherper naar gekeken” worden.

Aan het slot van het debatblok trok Duivesteijn het onderwerp breder. Hij zei dat het gesprek volgens hem te vaak over andere groepen gaat, terwijl de gemeente ook “de wettelijke taak” heeft om “onze eigen inwoners te huisvesten”. “Laten we daar nou eens mee beginnen”, zei hij.

ChristenUnie verzet zich tegen extra onderscheid
Arjen Hofman van de ChristenUnie zei dat zijn partij het eens is met opvangen, maar juist moeite heeft met het deel van de stelling over extra harde afspraken op het gebied van veiligheid en leefbaarheid. Hij vroeg zich af “waarom zou je mensen die van buiten komen op een andere manier moeten beoordelen dan mensen die in de rest van Lansingerland wonen?” Volgens Hofman is er dan “nog geen reden om te zeggen: wij wantrouwen jou vanaf moment één”.

In het vervolg van het debat zei Hofman dat hij nieuwkomers “gewoon [wil] behandelen als mens” en als “waardevolle personen die iets waardevols toe te voegen hebben hier in Lansingerland”. Ook zei hij dat hij integratie niet via “repressie” of “keiharde handhaving” wil benaderen, maar door mensen te betrekken, “ze inderdaad uit te nodigen voor die barbecue”.

Discussie over groepen en integratie
Tijdens het debat ontstond ook een verschil van inzicht over de groepen waarover gesproken werd. Duivesteijn noemde in zijn bijdrage onder meer alleenstaande mannen en alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Hofman reageerde daarop door te zeggen dat statushouders niet hetzelfde zijn als alleenstaande minderjarige vreemdelingen, maar “gewoon mensen die de hele asielprocedure al doorlopen hebben en waarvan is aangetoond: jij mag hier blijven”.

Daarmee verschoof het debat deels van de vraag óf er harde afspraken moeten zijn naar de vraag over wie het debat precies gaat en of verschillende groepen wel op dezelfde manier besproken moeten worden.

Verschil in benadering
Op basis van het debat is zichtbaar dat beide partijen een andere nadruk leggen. Leefbaar 3B legde de nadruk op veiligheid, handhaving, draagvlak en de vraag wat volgens de partij realistisch is voor Lansingerland. De ChristenUnie legde de nadruk op gelijke behandeling, integratie en de manier waarop nieuwkomers worden benaderd.

Het bericht ChristenUnie en Leefbaar 3B botsen in lijsttrekkersdebat over opvang asielzoekers en statushouders verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Woensdag 4 maart zond RTV Lansingerland het Lijsttrekkersdebat van Lansingerland uit. De uitzending is hier via Youtube te bekijken.

Tijdens het lijsttrekkersdebat ging het woensdagavond 4 maart al snel over Bleizo of Bleizo-west. Het gebied langs de A12, bij station Lansingerland-Zoetermeer, geldt al jaren als dé plek waar nieuwe woningen, bedrijven en voorzieningen kunnen komen. Maar hoe dat gebied ontwikkeld moet worden, en zelfs voor wie, bleek tijdens het debat allesbehalve vanzelfsprekend.

In het debat stond vooral de vraag centraal wat er gebeurt als Bleizo vooral voor woningen wordt gebruikt. Want als daar veel huizen komen, moeten andere functies – zoals zwaardere bedrijvigheid of energievoorzieningen – ergens anders in de gemeente een plek krijgen, soms ook dichtbij bestaande woonwijken.

CDA-lijsttrekker Jan-Willem van den Beukel waarschuwde daar al eerder voor. Volgens hem moet de gemeente goed oppassen dat functies die overlast kunnen geven niet te dicht bij bestaande woonwijken terechtkomen. “Je moet goed kijken waar zulke bedrijvigheid past.” was de strekking van zijn bijdrage.

VVD-lijsttrekker Ivo de Graaf legde het accent ergens anders. Hij benadrukte dat het gebied al lang wacht op ontwikkeling. Volgens hem is het vooral belangrijk dat er eindelijk stappen worden gezet. “Het slechtste scenario is dat Bleizo opnieuw jarenlang blijft liggen.” gaf hij aan.

Opvallende gedachte uit het VVD-programma
Opvallend in dit verband is wat de VVD zelf in haar verkiezingsprogramma schrijft. Daar staat dat in een uiterste situatie ook gekeken zou kunnen worden naar een andere bestuurlijke oplossing: Bleizo bij Zoetermeer onderbrengen. Inderdaad, het stuk land Bleizo-West simpelweg weggeven aan Zoetermeer zodat Lansingerland een stukje kleiner wordt.

Het idee daarachter is dat Zoetermeer een grotere stad is en mogelijk beter in staat zou zijn om een gebied met stedelijke functies – zoals hoogbouw, een groot station en regionale voorzieningen – te ontwikkelen. Lansingerland zou dan juist kleiner en meer dorps kunnen blijven. Ook is de grond van Bleizo-West toch al van Zoetermeer. Zoetermeer heeft dat in het verleden een keer gekocht van de gemeente.

Het voorstel werd tijdens het debat niet uitgebreid uitgewerkt, maar de gedachte kwam wel kort langs toen gesproken werd over de toekomst van Bleizo en de schaal van de ontwikkeling. Daarbij werd duidelijk dat het voor de VVD geen eerste keuze is, maar eerder een gedachte die op tafel kan komen als andere oplossingen vastlopen.

Grote vraag voor de komende jaren
Het moment in het debat maakte duidelijk hoe belangrijk Bleizo is voor de toekomst van Lansingerland. Het gaat niet alleen om een nieuwe wijk, maar ook om de vraag hoe de gemeente zich verder ontwikkelt.

Wordt Bleizo een grote stedelijke uitbreiding van Lansingerland? Of blijft de gemeente vooral gericht op de drie bestaande dorpskernen: Berkel en Rodenrijs, Bergschenhoek en Bleiswijk?

Het lijsttrekkersdebat liet zien dat de partijen het eens zijn dat er gebouwd moet worden. Maar waar, hoe en met welke gevolgen voor de gemeente, daarover lopen de meningen nog duidelijk uiteen.

Het bericht Opvallend idee: Bleizo mogelijk naar Zoetermeer? verscheen eerst op RTV Lansingerland.

Gwenaëlle Boyaval is 37 jaar en woont sinds 2022 in Lansingerland. Ze woont samen met haar partner en is de lijsttrekker van Volt Lansingerland. Haar wieg stond in de quartiers van Parijs maar ze groeide uiteindelijk op in een klein dorp in de Betuwe. Veel mensen kennen haar als iemand die graag over grenzen heen kijkt en samenwerking zoekt – niet alleen lokaal, maar ook zoals dat Volt betaamt binnen Europa. “Sommige problemen kan Nederland gewoon niet alleen oplossen.” zegt ze. “Daarvoor moet je samenwerken.”

In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen spreken we alle lijstrekkers in een nieuw programma: Gespreksstof. In dit één-op-één programma worden de lijsttrekkers van Lansingerland geïnterviewd op de bank in een persoonlijke setting. Dit keer staan niet hun partijprogramma’s of politieke standpunten centraal, maar zijn we nieuwsgieriger naar de mens achter de politicus. 

Hoewel Boyaval nog niet lang in Lansingerland woont, voelde ze zich al snel betrokken bij de gemeente. Binnen Volt was ze al actief en samen met andere leden hielp ze om ook in Lansingerland een team op te bouwen. “We hadden al een team in Rotterdam.” vertelt ze. “Toen ik naar Lansingerland verhuisde dacht ik: hier wonen vast ook Volt-leden. Dan is het mooi als je ook hier iets kunt opbouwen.”

Opgegroeid in een klein dorp
Boyaval werd geboren in Parijs, maar groeide grotendeels op in een klein dorp in de Betuwe met zo’n driehonderd inwoners. Het leven daar was rustig en overzichtelijk. “Het voelde echt als een klein paradijsje.” zegt ze. “Maar ik was ook veel onderweg, omdat vrienden vaak ergens anders woonden. Toch was het altijd fijn om weer thuis te komen.” Die ervaring met het dorpsleven neemt ze ook mee in haar kijk op gemeenten. Volgens haar draait het in een dorp of gemeente vooral om de leefomgeving van mensen.

Zoeken naar de juiste studie
Na de middelbare school vertrok Boyaval naar België om te studeren. In Leuven begon ze aan een studie psychologie, omdat ze kinderpsycholoog wilde worden. Na twee jaar merkte ze dat het toch niet de juiste richting was. “Het was heel theoretisch en stond ver van de praktijk,” vertelt ze. “Dat was best spannend, want je zit al in een ander land en moet opnieuw bedenken wat je wilt.” Via een vriendin kwam ze op het idee om politicologie te gaan studeren in Brussel. Dat bleek een belangrijke keuze. “Toen viel voor mij echt het kwartje,” zegt ze. “Dat was echt de beste keuze van mijn leven.”

Interesse in politiek
Die interesse in politiek begon al vroeg. Thuis werd veel gediscussieerd over maatschappelijke onderwerpen en haar moeder stimuleerde haar om zich te verdiepen in geschiedenis en wereldpolitiek. “Als kind moest ik documentaires kijken over bijvoorbeeld de Tweede Wereldoorlog of de Vietnamoorlog.” zegt ze. “Dat zette me aan het denken over rechtvaardigheid en over hoe landen met elkaar omgaan.” Langzaam groeide haar interesse in politiek en internationale samenwerking. “Op een gegeven moment begon ik overal een mening over te hebben.” zegt ze lachend.

Werk en maatschappelijke betrokkenheid
Na haar studie werkte Boyaval onder meer bij AkzoNobel. Daar leerde ze hoe organisaties werken en hoe ideeën ook daadwerkelijk uitgevoerd moeten worden.
Later maakte ze de overstap naar een maatschappelijke organisatie en werkte ze bij Oxfam Novib, waar ze onder meer als teamleider actief was. “Ik wilde graag werken voor een organisatie die zich inzet voor maatschappelijke verandering.”

Volt en Europese samenwerking
In 2019 kwam Boyaval voor het eerst in aanraking met Volt, een pan-Europese politieke partij. Het idee van samenwerking tussen Europese landen sprak haar meteen aan. “Het eerste wat ik dacht was: dit is voor mij,” vertelt ze. “Een partij die zegt dat we problemen samen moeten oplossen in Europa.”
Volgens Boyaval zijn veel uitdagingen tegenwoordig grensoverschrijdend. “Denk aan klimaat, migratie of economie. Dat zijn onderwerpen die je niet alleen nationaal kunt aanpakken.”

Politiek dichtbij huis
Tegelijkertijd vindt ze juist de gemeentepolitiek interessant, omdat die zo dichtbij inwoners staat. “De keuzes die je in de gemeente maakt, zie je direct terug in de omgeving,” zegt ze. “Dat maakt het ook heel concreet.” Een voorbeeld dat ze noemt is het zogenoemde 3-30-300-principe voor een groene leefomgeving. Het idee is dat iedereen vanuit huis minstens drie bomen kan zien, dat dertig procent van de straat uit boomkronen bestaat en dat er binnen driehonderd meter een park of groen gebied is. “Dat soort ideeën laat zien dat grote thema’s uiteindelijk ook heel lokaal worden,” zegt Boyaval. “Je kunt praten over de wereld, maar verandering begint uiteindelijk gewoon in je eigen straat.”

Het bericht Gwenaëlle Boyaval: van Parijs naar de politiek in Lansingerland verscheen eerst op RTV Lansingerland.